O Günlerden

Doğumun üzerinden 6 ay geçmişti. Oğlumun yarım yaş günü — yeni neslin jargonuyla “half birthday” — eşimin doğum gününe denk geliyordu. Aslında özellikle böyle bir plan yapmamıştık. Oğlumun yaklaşık 6 aylık olacağı döneme denk geleceğini bilerek, doğumdan önce bir seyahat planlamıştık. Şimdi düşününce, iyi ki doğumdan önce planlamışız diyorum. Çünkü doğumdan sonra planlamak istesek, büyük ihtimalle cesaret edemezdim. 6 aylık bebeğimle İsveç’e gitmek bir yana, markete gitmeye b

Anne olduktan sonra hiç kendi annenizin veya kayınvalidenizin sizi sürekli eleştirdiğini hissettiğiniz an oldu mu? Aslında bu doğrudan bir eleştiri durumu da değil. “Senin zamanın, benim zamanım” kıyaslamasına maruz kalmak. Ben bunu yaşadım, ara ara da yaşıyorum. Oğlumun doğumuyla başlayan destek süreci hâlâ devam etmekte. Çok şükür ki devam ediyor. Desteğini, ilgisini, emeğini asla boşa çıkaramam. Ancak tüm bunların yanında, sürekli bir eleştiri yağmuru altında olduğumu da b

Uykusuz kaldığım geceleri hatırlıyorum. Ne kadar zorlanmıştım. Bir dönem oğlum gece uykusuna direnmeye başlamıştı. Sanırım beş ya da altı aylıktı. Ne yapsam uyutamıyordum. Üstelik ağlamıyordu da. Kucağımda bana öylece bakıyordu. Şimdi dönüp düşündüğümde bazen gülümsüyorum. Sanki benimle küçük bir inatlaşma içindeymiş gibi geliyor. O günlerde ise hiç komik değildi. Eşimle birlikte klasik yöntemlerin hepsini denemiştik. Battaniyenin içinde sallamalar, kucakta uzun yürüyüşler...

Bugünlerde oğlumun ne kadar hızlı büyüdüğünü düşünüyorum. Dün bir köşeye geçmiş bu çocuk ne zaman büyüyecek diye ağlarken, bugün verdiği cevaplara, yaptığı hareketlere şaşıyorum. Kolikle ilk tanıştığımızda ne yapacağımı şaşırmıştım. Nasıl geçecekti bu günler, ne zaman bitecekti ağlamaları… İlk aksiyonum gaz damlasına başvurmak olmuştu. Bir mucizeydi benim için, çocuğum onu içince tüm sorunlar, tüm ağlamalar kesilecekti. Tabiki de öyle olmadı. Aslında hala doktorlar arasında

Oğlumun doğumuyla birlikte değişen sadece evin içindeki dengeler ya da kendi iç dünyam değildi. Arkadaş çevrem de değişmeye başlamıştı. Aslında en çok desteğe ihtiyaç duyduğum dönemde, herkes biraz geri çekilmişti. Düşünce belliydi: "Lohusasın. Dinlenmeye ihtiyacın var. Seni rahatsız etmeyelim." Kimse kötü niyetli değildi. Aksine, bana iyilik yaptıklarını düşünüyorlardı. Ama kimsenin fark etmediği bir şey vardı. Benim sadece bedenimin değil, zihnimin de dinlenmeye ihtiyacı va

“Kırkını covid olarak çıkarmazsın be oğlum…” Ne çok üzülmüştüm seni o hâlde gördüğümde. Ne çok ağlamıştım. Daha kırk günlük bile değildin. O gece oğlumu uyutmuş, salonda biraz vakit geçirmiştim. Ama içim rahat değildi. Sürekli kontrol etme ihtiyacı duyuyordum. Dayanamadım, odasına girdim. Elimi vücuduna koyduğumda sıcaklığını hemen fark ettim. Ateşini ölçtüm. Yüksekti. Bir kez daha ölçtüm. Sonra bir kez daha. Daha bir hafta önce tanıştığımız çocuk doktoruna mesaj attım:

O günü unutmam çok da mümkün değil. Doğum yaptığım hastanenin eve bebek hemşiresi hizmeti vardı. Bebeğin göbek bağı düştükten birkaç gün sonra eve geliyorlar, ilk banyoyu birlikte yaptırıyorlardı. Aynı zamanda bebeklerin ağlama krizlerinde nasıl davranabileceğimize, hangi yöntemleri deneyebileceğimize dair yol gösteriyorlardı. O gün hemşire gelmişti. Oğluma banyo yaptıracaktık. Ama oğlum, o gün ilk kolik sancısını yaşamaya karar vermişti. Sabah başlayan ağlamaları bir türlü

Bebeğim yeni doğduğunda, her şeye alışmak için zamanım olacağını sanıyordum. Ama gerçek öyle değildi. Her şeye bir anda alışmam gerekiyordu. Sürekli emzirmeye, bebeğimin ağlamalarına, kolik sancılarına… Yemek yiyecek vakit bulamamaya, hızlı duş alma seanslarına, uykusuz gecelere. Bu sürece alışmaya çalışırken, kendimi yavaş yavaş kaybettiğimi fark etmiyordum bile. Oysa bu dönem hayatımın ne kadar küçük bir parçasıydı; o an bunu görebilecek bir yerde değildim. Sadece yaşadı

Doğumdan önce hareketli ama bir o kadar da sessiz olan iki kişilik hayatım, doğumdan sonra tam anlamıyla bir curcunaya dönüştü. Bir yanda oğlumun ağlamaları, diğer yanda 60 metrekarelik evimin içinde beş kişilik bir yaşama alışma çabası… Ve tüm bunların arasında, bu evin bir daha asla sessiz olamayacağına dair içime yerleşen o derin his. Kendime ait bir zaman dilimi, sessizlik içinde uyuyabileceğim bir alan, acele etmeden duş alabilme ihtimali… Hepsi bana o kadar uzak görünüy

seninlebuyudum.com‘da ilk kez yazıyorum. Yazmak biraz korkutucu ama bir o kadar da özgürleştirici. Annelik… Ne mucizevi bir kelime, değil mi? Hep anlatıldığı gibi “pamuk gibi” bir başlangıç olacağını düşündüm. Oysa ben oğlumun doğumuyla birlikte hem yeniden doğdum, hem de bambaşka bir karanlığın içine çekildim. Buna “lohusa depresyonu” deniyor. Ama bu tanım, yaşadığım duyguların tamamını açıklamaya yetmiyor. Çünkü sadece üzgün olmak değildi bu. Yorgunlukla, suçlulukla, yalnız