Sürekli Eleştirilmek

Anne olduktan sonra hiç kendi annenizin veya kayınvalidenizin sizi sürekli eleştirdiğini hissettiğiniz an oldu mu?

Aslında bu doğrudan bir eleştiri durumu da değil. “Senin zamanın, benim zamanım” kıyaslamasına maruz kalmak.

Ben bunu yaşadım, ara ara da yaşıyorum.

Oğlumun doğumuyla başlayan destek süreci hâlâ devam etmekte. Çok şükür ki devam ediyor. Desteğini, ilgisini, emeğini asla boşa çıkaramam. Ancak tüm bunların yanında, sürekli bir eleştiri yağmuru altında olduğumu da belirtmem gerekir.

Kendimi sorguladığım, “Yetemiyor muyum?” dediğim, “Çocuğuma bakamıyor muyum gerçekten?” diye düşündüğüm anlarım çok oldu.

Bazen kendi çocuğuma yabancı olduğum anlar bile yaşadım. Sanki ben bir komşuydum ve sevmeye gelmiştim sadece.

Zamanın değişimini kabul edemeyen bir nesil var karşımızda. Annelerimiz, kayınvalidelerimiz şu anı değerlendirirken hep kendi zamanlarını dikkate alıyorlar. Oysa o günlerden bugünlere değişen o kadar çok şey var ki.

Bazen sabırsızlığımız, sinirimiz onlara fazla geliyor. Kendi çocuğumuza sinirlendiğimizde eleştiriliyoruz. Oysaki bizi büyütürken yaşadıkları sinir anlarını unutmak çok kolay değil. Bizler de nasibimizi aldık o anlardan. Fakat bunu hatırlatınca ya unutuyorlar ya da inkâr moduna giriyorlar.

Amacım o nesli eleştirmek değil. Bundan 30 yıl sonra biz neler düşünüp neler söyleyeceğiz, onu da bilemem. Ancak şu an içinde bulunduğum durum gereği bazen zorlanıyorum.

Sanırım şu an bu kuşakla çatışma yaşamamızın en temel sebebi, onların zaten sorumluluk süreçlerini bitirmiş olmaları. Büyük bir çoğunluğunun emeklilik sürecini yaşıyor olması. Bu yüzden daha sakinler, daha dingin bir kafaya sahipler. Torunla vakit geçirirken akıllarında başka bir düşünce olmadığı için o anın tadını çıkarabiliyorlar.

Oysaki ben bugünün bir annesi olarak, oğlumla vakit geçirirken aynı zamanda aklımdan bir sürü şey geçiyor. Ofisteki işler, yetiştirilmesi gereken projeler, ödenmesi gereken krediler, oğlumun okul süreçleri ve daha birçoğu.

Bence aradaki fark tam olarak bu.

Kendi çocukluğumdan hatırlıyorum, annem ne kadar “sakindim” dese de hafızamdaki görüntüler öyle değil. Evet, şiddet yanlısı olmayabilir ancak kızdığı anları anımsıyorum. Çatıştığımız noktaları, ne zaman “Yeter artık!” dediğini…

Bugünün anneleri olarak en büyük rakibimiz kendi annelerimiz, kayınvalidelerimiz. Biz birbirimizi anlayabiliyorken, bizden önceki kuşakla çatışmaya devam ediyoruz. Aslında çocukluğumuzda da çatışıyorduk ve geleneği devam ettiriyoruz.

Belki de yardımlarına, emeklerine teşekkür edip bazı noktalarda söylenenleri duymazdan gelmemiz gerekiyor. Dikkate almamak diyemem ama sonuçta herkesin kendi annelik yöntemi vardır. Bu yüzden kendi doğrularımızdan şaşmadan ilerlemek gerekiyor.