Bir Annenin Sessiz Başlangıcı

seninlebuyudum.com‘da ilk kez yazıyorum. Yazmak biraz korkutucu ama bir o kadar da özgürleştirici.

Annelik… Ne mucizevi bir kelime, değil mi? Hep anlatıldığı gibi “pamuk gibi” bir başlangıç olacağını düşündüm. Oysa ben oğlumun doğumuyla birlikte hem yeniden doğdum, hem de bambaşka bir karanlığın içine çekildim.

Buna “lohusa depresyonu” deniyor. Ama bu tanım, yaşadığım duyguların tamamını açıklamaya yetmiyor. Çünkü sadece üzgün olmak değildi bu. Yorgunlukla, suçlulukla, yalnızlıkla, kimseye anlatamadığım iç seslerle bir arada yaşadım.

Geceleri uyanıp ağladım, bazen onun nefesini dinlerken kendi nefesimi hatırlayamadım.

Oğlumu çok sevdim, hem de her şeyden çok. Ama aynı anda, kendimi hiç bu kadar uzak hissetmemiştim kendime.

Bugün bu yazıyı yazıyorum çünkü artık “sadece ben değilim” demek istiyorum.

Lohusa depresyonu yaşayan, belki ne olduğunu bile bilmeden bu karmaşanın içinde boğulan annelere küçük bir ses olmak istiyorum.

Bu blog, bir terapi defteri değil. Ama içimden geçenleri yazacağım. Belki bir satır bir annenin yalnız olmadığını hissettirir diye.

Çünkü ben onunla büyüdüm.

Ve hala büyüyorum…