Merhaba Annelik Korkularım

“Kırkını covid olarak çıkarmazsın be oğlum…”

Ne çok üzülmüştüm seni o hâlde gördüğümde.

Ne çok ağlamıştım.

Daha kırk günlük bile değildin.

O gece oğlumu uyutmuş, salonda biraz vakit geçirmiştim. Ama içim rahat değildi. Sürekli kontrol etme ihtiyacı duyuyordum. Dayanamadım, odasına girdim. Elimi vücuduna koyduğumda sıcaklığını hemen fark ettim.

Ateşini ölçtüm. Yüksekti.

Bir kez daha ölçtüm.

Sonra bir kez daha.

Daha bir hafta önce tanıştığımız çocuk doktoruna mesaj attım:

“Bu çocuğun ateşi var ve ben ne yapacağımı bilmiyorum.”

Henüz çok küçük olduğu için hastaneye gitmemizi önerdi. Saat ilerlemişti. Gecenin bir vaktiydi. Kendimizi yine doğum yaptığım hastanenin acil servisinde bulduk.

Kontroller yapıldı, bir odaya alındık.

Oğlum ateşli ve halsiz hâliyle, küçücük bedeniyle yanımda yatıyordu. Ateşi olduğu için üzerini hafifletmiştik. Hemşire tahlillerle ilgileniyordu.

Saatler sonra sonuçlar geldi.

Doktor, o an dünyanın en korkunç haberi gibi gelen cümleyi söyledi:

Covid.

Oğlum daha kırk günlük bile değilken covid olmuştu.

Bu çocuk su bile içemezken covid olmuştu.

Sadece anne sütüyle beslenirken covid olmuştu.

Eve misafir bile almazken covid olmuştu.

Çaresizliğimle korkum birbirine karışmıştı. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Küçücük bir bebekti. İlaç bile içemezdi.

Meşhur ateş düşürücü ilacımızı alarak eve döndük.

Ama asıl zor olan sonra başladı.

İştahı kesilmişti. Emmiyordu.

O emmedikçe ben daha çok korkuyordum.

Tek besin kaynağını da reddediyordu.

Halsizdi. Baygın gibiydi.

Emzirmek için zorladım. Kaşık biberon kullandık. Aldığı her damla süt, onun için bir avantajdı.

Ben ise uykusuzdum.

Korkuyordum.

Endişem her geçen saat biraz daha büyüyordu.

O gece ateşi yükselen sadece oğlum değildi.

Ben de yanıyordum.

Şimdi dönüp baktığımda, oğlumun ilk günlerinde endişe üstüne endişe, korku üzerine korku yaşadığımı görüyorum.

Daha altı günlükken sarılık tedavisi için bizden ayrı geçirdiği gece…

Sonra kolikle tanışmamız…

Ve sırada covid.

Ben zaten bebeklere, çocuklara dair çok fazla bilgiye sahip değildim.

Yeni tanıştığım bir durumun içinde, bu çaresizlikler beni adım adım daha derin bir depresyona sürüklüyordu.

Kendimi toparlamak için her adım attığımda, sanki başka bir kulvarda yeniden zorlanıyordum.

Önümü göremiyordum.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum.

İzlediğim videolar, okuduğum kitaplar çare olmuyordu.

Sadece zaman geçsin istiyordum.

Oğlum biraz daha büyüsün…

Ve bu korkular sonlansın.