O da Büyüdü, Ben de

Bugün oğlum 2,5 yaşında.

Dönüp baktığımda ardımda hem asırlar gibi uzun gelen hem de göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibi hissettiren bir dönem görüyorum.

Anneliğin her evresinde kendime koyduğum küçük hedefler vardı.

Yenidoğandı, "Bir an önce koliği bitsin." dedim.

Altı aylık oldu, "Emeklemeye başlasın." dedim.

Emekledi, "Artık yürüsün." dedim.

Yürüdü, bu kez başka bir dönüm noktasını beklemeye başladım.

Bugün geriye dönüp baktığımda fark ediyorum ki, ben hep bir sonraki aşamaya odaklanmışım.

Oysa hayat tam da yaşadığım anın içindeymiş.

Ben, oğlumun büyümesini beklerken; onun büyüdüğünü fark edememişim.Kendi anneliğimi keşfetmek yerine, hep bir sonraki dönemin daha kolay olacağına inanmışım.

Tam anlamıyla kendime gelmem sanırım bir buçuk yılımı aldı.

Kafamın içindeki soruların yavaş yavaş susması, ruhumun hafiflemesi zaman aldı.

İçinde bulunduğum dönemi hiç bitmeyecekmiş gibi yaşıyordum.Oysa her şey, ben fark etmeden değişiyordu.

Uykusuz geceler azalıyor, dinlenebildiğim saatler artıyordu.

Mastitler geride kalıyor, oğlumun biberonunu kendi başına tutup süt içişini izleyebiliyordum.

"Bu çocuk emziği nasıl bırakacak?" diye düşündüğüm günlerin ardından, bir gece hiçbir açıklama yapmadan tüm emziklerinden vazgeçti.

Hiçbir şey kalıcı değildi. Ve aslında hiçbir şey sonsuza kadar sürmeyecekti.

Ama o günlerde zihnim bana başka bir hikâye anlatıyordu.Sanki yaşadığım her zorluk ömrüm boyunca benimle kalacakmış gibi...

Zaman geçti.

Oğlum büyüdü ve büyümeye devam ediyor.

Her geçen gün beni yeniden şaşırtıyor.

Yeni bir kelime öğreniyor.Yeni bir soru soruyor.Yeni bir düşünce kuruyor.

Karşımda her gün biraz daha kendi kişiliğini oluşturan küçük bir insan var.

Onu izlemek, anneliğin bana verdiği en büyük armağanlardan biri.

Oğlum ilk ve tek çocuğum.

Onunla birlikte sadece bir çocuk büyümedi.Ben de büyüdüm.

Bugün artık geçmişe dönüp "keşke" demek yerine, içinde bulunduğum anın kıymetini fark etmeye çalışıyorum.

Çünkü biliyorum ki...

Bir gün bugün de geride kalacak.

Ve ben, bu kez hatırladığım şeyin yalnızca zorluklar değil; birlikte büyüdüğümüz güzel anlar olmasını istiyorum.